Buiten is het koud, maar ik heb het te warm in de slaapzak. Het thermo ondergoed is te warm.
Als ik naar buiten kijk is het kraakhelder. Ik doe mijn lenzen in en ga anders liggen in de tent zodat ik de Fuego vulkaan kan zien.
Na een tijdje is een rode gloed te zien. De rode gloed verandert in een uitbarsting van geel vuur.
Dan begint de uitbarsting nog flink te groeien en een grote kolom van vuur te komen. Heel lang duurt het
niet en de laatste brokken vallen naar beneden.
De rest van de nacht blijf ik wakker en kijken. Er is nog een keer een rode gloed te zien, maar verder gebeurd er niets meer.
Om 3:30 sta ik op en trek mij aan.
Met de gids, Martin en twee groepsgenoten loop ik naar de
top van de Acatenango vulkaan. Een hoofdlamp zorgt voor het licht.
De klim is steil en al snel heb ik het warm. Met thermoondergoed, een T-shirt, een
dikke fleece trui en een goretexjas met donsvoering tijdens de klim is het veel te warm.
Het laatste stuk van de klim is zeer zwaar. Het gaat steil omhoog met een 'pad' dat over los gruis gaat. De stappen kosten erg veel energie. De voeten zakken ver weg in het gruis. De wandelstokken helpen wel om te voorkomen dat ik naar beneden glij. Even moet ik op adem komen. Maar als we weer verder lopen blijken we al boven te zijn. We staan veel te vroeg (5:00) op de top.
Op de top waait het erg hard. Het is ijs- en ijs-koud. We lopen een klein stukje verder en gaan zitten/hurken achter een rots zodat we nog een beetje beschutting tegen de wind hebben.
Ondanks de kleding en het beetje beschutting heb ik het ijskoud. Ik kan mij niet herinneren dat ik het
ooit eerder zo koud gehad heb. Deels komt het misschien ook wel doordat het ondershirt bezweet is geraakt
tijdens de klim. Ik heb nog een regenbroek bij me. Maar de handschoenen moeten uit om deze aan trekken en het
waait flink. Daarom laat ik deze maar in de (nutteloze) dagrugzak zitten.
Als ik een druppel van de neus veeg is het meteen ijs op de handschoen. Met een hand voor het gezicht doet
de winder minder pijn op de huid.
Vlak voor zonsopkomst lopen we een stukje terug naar een betere plek. Hier is er zicht op de zon die op komt en op de Fuego vulkaan. Er is even een rode gloed te zien bij de Fuego vulkaan, maar de uitbarstingen die we steeds vanuit de verte zagen blijven vandaag uit.
De zonsopkomst gebeurt langzaam en is mooi.
Als het licht is, lopen we een rondje om de krater van de Acatenango vulkaan. De grond is nog wit
van de aangevroren mist.
In de verte is het Atitlan meer te zien. Dit is een kratermeer dat omringd wordt door 12 vulkaan (de 12
apostelen). Vanaf deze plek lijkt het meer wel erg dichtbij.
We lopen terug naar beneden. Langs het pad is het ijs nog te zien. Maar we zijn al snel uit de wind en het begint warm aan te voelen.
Terug bij de tenten is er (warme!) koffie. De kou in mijn lijf is nu weer helemaal verdwenen.
Het ontbijt is goed verzorgd: Havermout met appel, pancakes en brood met chocopasta.
De Fuego vulkaan is goed te zien. Het is helder. Maar nog steeds blijft elke activiteit uit. Helaas....
De tocht naar beneden gaat vlot. Het pad is goed te lopen.
Verder beneden komen we achter een paar grote groepen te lopen die moeite hebben om omlaag te komen. Op sommige
stukken blijven ze uitglijden.
Als je dan hier achter loopt moet je steeds opletten en even stil staan.
Het gaat nu erg langzaam verder naar beneden. Gelukkig stoppen ze voor
een rustpauze als ze
het bos uit zijn.
Het laatste deel gaat over een breed en stoffig pad.
De bus staat bij de asfaltweg al op ons te wachten.
Na 45 minuten zijn we dan weer terug bij Casa Cristina.
Hier moeten we al afscheid nemen van Marvin en Selvin.
De hotelkamers zijn al klaar.
De douche is na de vulkaantocht overheerlijk!
Ik ga lunchen bij Metiz en daar blijk ik niet de enige te zijn. Jasper zit er al en meerdere groepsgenoten druppelen langzamerhand binnen.
Na de lunch loop ik naar Sarita voor een schepijsje als toetje. De bolletjes zijn gelukkig van een flink formaat.
Via de hoofdstraat loop ik langzaam terug richting hotel. Het is nu weekend en de hoofdstraat is
afgesloten voor autoverkeer.
Er komt een tocht voorbij van mensen met grote hoofden. Wat het uit moet beelden is mij niet duidelijk.
Boven op het dakterras ga ik een boek lezen.
Het is kerstavond. We hebben ons laatste avondmaal in Guatemala in het restaurant La Palma.
Hier nemen we ook het officiele afscheid van Jacco. Hij brengt ons morgen nog wel naar het
vliegveld
Kerstavond is de dag met het vuurwerk in Guatemala (niet met oudejaarsavond). Het is druk op het centrale
plein. De bomen zijn versierd met veel kleine lichtjes.
Er is vuurwerk bij de Merced kerk. Buiten bij de kerk staat een kar met engelen en het kindje Jezus.
Als de muziek stopt wordt het kindje Jezus de kerk in gedragen. Later hoor ik (terug in Nederland) dat dit vroeger
ook gebeurde, zelfs met een levende baby.
Dan loop ik verder naar het hotel en ga slapen. De afgelopen nacht heb ik weinig slaap gehad. Als een blok val ik in slaap. Van het vuurwerk om middernacht merk ik niets meer.
(Begin januari raken toeristen onderkoeld en sterven op de berg)
| Statistieken : |  |
|
| Tijd onderweg: | 1 uur | |
| Looptijd : | 47 min. (> 1 km/uur) werkelijk: 1 uur |
|
| Afstand: | 1.2 km | |
| Gestegen: | 407 m | |
| Gedaald: | 12 m | |
| Statistieken : |  |
|
| Tijd onderweg: | 1.5 uur | |
| Looptijd : | 37 min.(> 1 km/uur) | |
| Afstand: | 1.8 km | |
| Gestegen: | 44 m | |
| Gedaald: | 422 m | |
| Statistieken : |  |
|
| Tijd onderweg: | 2:25 uur | |
| Looptijd : | 1:45 uur (> 1 km/uur) | |
| Afstand: | 6.3 km | |
| Gestegen: | 109 m | |
| Gedaald: | 1222 m | |
